Po scenicznych szaleństwach, jakie przyniosła nam czwarta odsłona Boskiej Komedii, krakowskie teatry powracają do sobie właściwego rytmu. Co warto zobaczyć na początek roku? Oto kilka wybranych propozycji.

Na 21 stycznia w Narodowym Starym Teatrze przewidziana jest premiera słynnego dramatu romantycznego Kordian Juliusza Słowackiego w interpretacji Szymona Kaczmarka. Na czym skupi się młody reżyser? Może na temacie mesjanizmu? Problematyce władzy? Czy też będzie to próba określenia i analizy przyczyn upadku powstania listopadowego? Najważniejsze okazują się koncepcje poezji i poety. Jak mówi Kaczmarek: „Potrzebuję ciała, aby wypowiedzieć poezję. Potrzebuję poezji, aby wypowiedzieć swoje ciało. Mogą to być słowa Słowackiego lub Kordiana, ja również mogę się pod nimi podpisać. Specyfika języka i konstrukcji tego dramatu momentami przypomina poszukiwanie miejsca dla poezji. To tak, jakby podmiot liryczny poszukiwał ciała, przez które może wypowiedzieć swój monolog. Wiele miejsc akcji, ciągła ucieczka, zdewastowany świat i samobójczy pęd to nie są wymarzone tematy liryczne; to tematy, które poezję i dramat rozsadzają. Paraliżują też ciało, które musi je wypowiedzieć”.

Triumfy święcić będzie pokazywany premierowo na grudniowym festiwalu Boska Komedia Pan Tadeusz, czyli Ostatni Zajazd na Litwie (12-15, 17-18 stycznia, Duża Scena), w którym Mikołaj Grabowski rewiduje naszą narodową epopeję. Punktem wyjścia do przygotowywanej przez niego inscenizacji dzieła Mickiewicza jest „nieustanne pielgrzymowanie Polaków do Polski – wyśnionej, wspaniałej, świętej, ale wciąż nieosiągalnej”. Bohaterami spektaklu są współcześni pielgrzymi, którzy – wznosząc żarliwe modlitwy do Polski – odbywają podróż w głąb narodowej duszy. „Zarówno w poszczególnych księgach, jak i w Epilogu znajdujemy bowiem liczne fragmenty na temat bolesnego poszukiwania utraconej ojczyzny” – mówi Mikołaj Grabowski. Polska staje się – w inscenizacji Grabowskiego – obiektem nieustającego, quasi-religijnego kultu, a Pan Tadeusz – swego rodzaju Biblią.

Po premierze na Boskiej Komedii w Teatrze Łaźnia Nowa będzie można zobaczyć spektakl W imię Jakuba S. (26-29 stycznia, kolejne spektakle w marcu). Inscenizacja – koprodukcja Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy im. Gustawa Holoubka oraz Łaźni Nowej była pokazywana w cyklu Pomniki polskie, złożonego wyłącznie z prapremier prezentujących różne spojrzenia na Polskę i Polaków. Słynny duet Monika Strzępka i Paweł Demirski tym razem ostro rozprawiają się z mitem Polski dworkowo-ziemiańskiej. Twórcy przypominają, że przecież większość polskiego społeczeństwa ma korzenie na wsi, tej duszonej pańszczyzną, chłopskiej, chamskiej, i pytają, dlaczego w takim razie w kalendarzu polskich świąt nie ma święta zniesienia pańszczyzny? Czy wolimy myśleć o sobie jako o potomkach tej „lepszej”, szlacheckiej części narodu? Czy rzeczywiście Szela był mściwym prymitywem i zdrajcą?

W Teatrze Bagatela 4 stycznia na Scenie na Sarego Andrzej Majczak pokaże współczesną bajkę o prawdziwej miłości. Oparty na sztuce Dona Nigro Seascape with Sharks and Dancer spektakl – w języku angielskim – opowiada o spotkaniu dwóch młodych osób: chłopaka i dziewczyny wyznających kompletnie różne światopoglądy. Lekko agresywna Tracy to niespokojny duch, nie może znaleźć sobie miejsca w życiu. Ben z kolei jest pisarzem (który nota bene nie wydał jeszcze żadnej książki), a jego osobowość jest totalnym przeciwieństwem Tracy. W główne postaci wcielą się absolwenci nowojorskiego The Lee Strasberg Theatre and Film Institute w Nowym Jorku: Małgorzata Piskorz, obecnie aktorka Teatru Bagatela, oraz Emanuel Petersson – absolwent szkoły teatralnej Katrinebergs folkhögskola w Szwecji.

Mniej bajkowo, ale za to wciąż o miłości w Teatrze im. J. Słowackiego (6-8 stycznia, Scena Miniatura) opowie Udręka życia (sic!). Sztuka izraelskiego dramatopisarza, poety i reżysera teatralnego Hanocha Levina, nazywana często „komedią rodzinną”, skupia się przede wszystkim na zmaganiach z nużącą codziennością, lęku przed opuszczeniem i zapomnieniem. Opowieść o znudzonych sobą małżonkach czy hymn na cześć małżeństwa? Uwaga! Spektakl wyłącznie dla widzów dorosłych.

Teatr PWST zaprasza na trzy podyplomowe spektakle. Zobaczymy Ja-jestem-nim według opowiadań Etgara Kereta (8% z niczego, Rury, Tęskniąc za Kissingerem) w reżyserii Szymona Kaczmarka, musical Maria Severa (reż. Tadeusz Bradecki) z muzyką Paula Sportellego do libretta Jaya Turveya – opowieść o żyjącej w XIX wieku portugalskiej śpiewaczce fado – oraz inscenizację Mrocznej gry albo historii dla chłopców Carlosa Murillo. „To sztuka o trudnym dojrzewaniu w epoce Internetu, o zagrożeniach, jakie stwarza anonimowość w sieci, ale i o niezależnym od internetowych możliwości głodzie akceptacji, miłości i uwagi” – mówi reżyserka Iwona Kempa.