Jedna z najwybitniejszych współczesnych poetek, krytyk literacki, felietonistka, tłumaczka barokowej poezji francuskiej. Rozgłos i uznanie władz przyniosły jej pierwsze, jeszcze socrealistyczne tomy wierszy Dlatego żyjemy i Pytania zadawane sobie. Publikowała m.in. w „Odrze”, „Twórczości”, „Współczesności”, „The Literary Review”. W latach 1981-1983 należała do zespołu redakcyjnego wydawanego w drugim obiegu krakowskiego miesięcznika „Pismo”. W latach 80. współpracowała z podziemnym czasopismem „Arka” oraz z paryską „Kulturą”. Od 1996 byłaczłonkiem Polskiej Akademii Umiejętności. W 1996 r. została uhonorowana nagrodą Nobla za poezję, „która z ironiczną precyzją pozwala historycznemu i biologicznemu kontekstowi ukazać się we fragmentach ludzkiej rzeczywistości”. Jest m.in. laureatką Nagrody Fundacji im. Kościelskich (1960), Polskiego PEN Clubu (1980, 1996), Goethego (1991), Herdera (1995). W 1996 roku została człowiekiem roku tygodnika „Wprost”. Rok 2001 przyniósł jej dyplom honorowego członka Amerykańskiej Akademii Sztuki i Literatury. Urodziła się koło Poznania jednak od 1931 mieszkała w Krakowie, a od 1998 roku była jego honorową obywatelką i, co wielokrotnie podkreślałą, czułą się z nim bardzo związana. Poetka zmarła we śnie 1 lutego 2012 r. w swoim krakowskim mieszkaniu, została pochowana w rodzinnym gorbowcu na cmentarzu Rakowickim.


Wisława Szymborska, fot. Tomasz Wiech