Jan Długosz (1415-1480)

Polski historyk, dyplomata i duchowny, do XVIII wieku uważany za najważniejszego polskiego pisarza historycznego. Studiował sztuki wyzwolone na Akademii Krakowskiej (nie uzyskał jednak żadnego dyplomu). Wstąpił na dwór biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego i został jego prawą ręką. Po śmierci Oleśnickiego służył królowi Kazimierzowi Jagiellończykowi, a od 1467 był wychowawcą jego synów. Twórca jednego z najwybitniejszych dzieł średniowiecznej historiografii europejskiej Annales seu Cronicae Regni Poloniae, czyli Kroniki sławnego Królestwa Polskiego – dwanaście ksiąg opisujących historię Polski od czasów legendarnych do roku 1480 (pełne wydanie ukazało się w latach 1701-1703).



Jan Długosz, reprodukcja obrazu Antoniego Gramatyki – noworocznego prezentu dla członków Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie w r. 1878 (ze zb. Ir Cz-B via JM)