Cmentarz Nowy

Po przyłączeniu miasta Kazimierz do Krakowa (1800 r.), władze austriackie nakazały zamknięcie starego cmentarza żydowskiego przy ulicy Szerokiej. Podobna akcja porządkująca tę kwestię prowadzona była wówczas na terenie Krakowa, gdzie zlikwidowano wszystkie cmentarze przykościelne, położone zwykle obok zwartej zabudowy mieszkalnej.

Starania gminy żydowskiej o teren pod nowy cmentarz zostały wkrótce sfinalizowane. Od augustianów zakupiono grunt położony poza zabudowanym obszarem Kazimierza, na obrzeżach wsi Grzegórzki, przy dzisiejszej ulicy Miodowej. W XIX wieku cmentarz ten powiększano trzykrotnie, po raz ostatni w roku 1899. U progu XX wieku liczył już ok. 20 ha. W roku 1903 oddano do użytku nowy dom przedpogrzebowy projektu Władysława Kleinbergera, z ceglanymi elewacjami o cechach neoromańskich, zachowany bez większych zmian.

W latach 20. XX wieku gmina stanęła przed koniecznością budowy kolejnego cmentarza. Otwarto go w roku 1932 przy ulicy Jerozolimskiej, w sąsiedztwie istniejącego już cmentarza gminy żydowskiej w Podgórzu. Na cmentarzu przy Miodowej pochówki odbywały się nadal, ale już wyłącznie w uprzednio wykupionych miejscach i grobach rodzinnych.

Po drugiej wojnie światowej, w czasie której z polecenia Niemców zrównano z ziemią cmentarz przy Jerozolimskiej, wszystkie pochówki powróciły z konieczności na Miodową. Do dziś odbywa się tu do kilkudziesięciu pogrzebów rocznie. Obecnie cmentarz ma niemal 19 ha i liczy ok. 10 tys. nagrobków (najstarszy z roku 1809). Spoczywają tu najznakomitsi Żydzi krakowscy od XIX wieku do czasów obecnych. Wśród najsławniejszych warto wymienić malarza Maurycego Gottlieba (zm. 1879 r.) oraz wiceprezydenta miasta Józefa Sarego (zm. 1929 r.).