Książę Krak miał być legendarnym założycielem Krakowa. Gdy zmarł, poddani z wdzięczności za jego dobroć i sprawiedliwe rządy, usypali mu mogiłę w formie kopca. Tyle mówi legenda.

W rzeczywistości tajemnica goni tu tajemnicę. Bezsprzeczne fakty to wysokość kopca (16 metrów) i jego lokalizacja - na prawym brzegu Wisły, na wzniesieniu Krzemionek. Nie jesteśmy natomiast pewni, kiedy, dzięki komu i dlaczego powstał kopiec.

Być może usypano go w VII wieku. Wskazuje na to brązowa spinka awarska z tego okresu (Awarowie - lud koczowniczy z Azji Środkowej, przybył na tereny Europy Wschodniej w VI wieku), którą archeolodzy odnaleźli we wnętrzu kopca. Jednak niektórzy naukowcy łączą jego powstanie z Celtami i datują go na I wiek n.e. Wskazywać na to ma wzajemne położenie kopców Krakusa i Wandy, które wyznaczało pozycję Słońca w momencie zmiany celtyckich pór roku.

W czasach przedchrześcijańskich kopiec był przypuszczalnie miejscem słowiańskich zaduszek, obchodzonych wiosną. Oddawano tu cześć zmarłym i urządzano stypy. Tradycja świętowania na i przy kopcu przeniosła się w czasy chrześcijańskie. We wtorek po Wielkanocy odbywał się tu odpust zwany Rękawką. Językoznawcy odnoszą tę nazwę do czeskiego rakew - trumna lub serbskiego raka - grób, co mogłoby potwierdzać, że kopiec był miejscem kultu zmarłych przodków lub po prostu grobem. Natomiast tradycja mówi, że poddani Kraka nosili ziemię na jego mogiłę w rękach i rękawach, co uwieczniła nazwa. Odpust organizowany jest i dziś, zmieniła się tylko jego lokalizacja - spod kopca przeniósł się na sąsiednie Wzgórze Lasoty.

Wciąż jednak nic nie wiemy na pewno. Mityczny założyciel Krakowa pilnie strzeże swoich sekretów...