Dawna wieś, położona ok. 5 km od Krakowa nad Rudawą, założona została już w XIII wieku na prawie niemieckim. Należała do archiprezbiterów kościoła Mariackiego i podlegała w związku z tym parafii Najświętszej Marii Panny. Centrum zabudowy koncentrowało się wzdłuż biegnących niemal równolegle ulic - dzisiejszych Tetmajera i Pod Strzechą. Pośrodku, w dolince potoku, urządzono podłużny plac.

Przez kolejne stulecia Bronowice - choć blisko Krakowa - pozostawały na uboczu, a ich mieszkańcy wiedli w miarę dostatni i spokojny żywot. Wyjątkiem było złupienie wsi przez Szwedów (1655 r.). Dopiero w XIX wieku nieubłagany postęp cywilizacyjny sięgnął także Bronowic. W latach 1846-1847 przeprowadzono przez pola włościan linię kolejową z Krakowa do Mysłowic, a w latach 80. tegoż stulecia w najwyższym punkcie wsi zlokalizowano umocnienia Twierdzy Kraków (w znacznej mierze zachowane).

Folklor Bronowic był jednym z ulubionych tematów malarskich na przełomie XIX i XX w. Prawdziwą sławę jednak przyniósł wsi Stanisław Wyspiański, który właśnie tu ulokował akcję swojego dramatu Wesele, opartego na autentycznych wydarzeniach.

Historyczne wesele pochodzącej z Bronowic Jadwigi Mikołajczykówny z poetą Lucjanem Rydlem odbyło się w roku 1900, w dworku należącym do znanego młodopolskiego malarza Włodzimierza Tetmajera, odkupionym później przez Rydla. W roku 1969 w tym samym dworku, zwanym "Rydlówką", urządzono siedzibę Muzeum Młodej Polski. Co roku, dokładnie w rocznicę słynnego wesela - 20 listopada - odbywa się tu uroczysta impreza stawiania chochoła, związana zarówno z lokalną tradycją, jak i z dramatem Wyspiańskiego.

Po sprzedaży swej posiadłości przyjacielowi Tetmajer przeprowadził się do stojącego nieopodal dawnego dworku franciszkanów z roku 1863 (ul. Tetmajera 36). Drewniany, kryty gontem, z gankiem wspartym na słupach, jest typowym przykładem niewielkiego podmiejskiego dworku z okolic Krakowa.