Cerkiew grekokatolicka (Kościół św. Norberta)

Budowę kościoła prowadzono w latach 1636-1643 dzięki staraniom słynącej z energicznych poczynań ksieni zwierzynieckich norbertanek, Doroty Kątskiej. Położone na Zwierzyńcu, z dala od miasta, klasztor i kościół okazały się bezbronne podczas oblężenia prowadzonego przez arcyksięcia Maksymiliana Habsburga - zostały niemal doszczętnie spalone i zniszczone. Dlatego ksieni postanowiła ufundować konwent w obrębie murów miejskich, aby siostry mogły schronić się tu w przypadku kolejnej wojennej zawieruchy. Zakupiła na ten cel cztery zniszczone domy. Nie obyło się bez kłopotów, bowiem mieszczanie nie chcieli zezwolić na budowę nowego klasztoru. Pomogło dopiero wstawiennictwo ówczesnego biskupa Piotra Gembickiego.

Norbertanki pozostawały tu aż do roku 1803, kiedy władze austriackie skasowały klasztor przy ulicy Wiślnej. Część jego zabudowań przejął wówczas Uniwersytet Jagielloński. Kościół przeszedł pod zarząd parafii greckokatolickiej. Padł niestety ofiarą wielkiego pożaru miasta w 1850 r., toteż jego wyposażenie pochodzi z XIX wieku. Zwraca uwagę sklepienie krzyżowe na gurtach i ikonostas z obrazami wykonanymi według rysunków Jana Matejki.

W roku 1949 kościół przejęli saletyni, którzy użytkują go teraz wspólnie z grekokatolikami (od 1998 r.). Istotną ingerencją w architekturę klasztoru była nadbudowa drugiego piętra przeprowadzona w latach 1965-68. Podczas tamtej przebudowy przeniesiono również wejście do kościoła od strony ulicy Wiślnej.

Zabudowania klasztorne przekazane Uniwersytetowi Jagiellońskiemu nadal noszą ślady barokowej świetności. Na parterze znajduje się kolebkowo sklepiony dawny refektarz klasztorny, ozdobiony herbami przedsiębiorczej ksieni Kątskiej. Budynek ten nazywano Collegium Chemicum (mieścił się tu Wydział Chemii), obecnie używa się też nazwy Kolegium Olszewskiego. Karol Olszewski wraz z Zygmuntem Wróblewskim zasłynęli w świecie naukowym - jako pierwsi zdołali skroplić powietrze (1883 r.). Olszewski był długoletnim dziekanem wydziału chemicznego, niezwykłym i dociekliwym badaczem. Jak naukowiec obserwował nawet własną agonię, prowadząc na bieżąco notatki. Zapiski urywają się w pół słowa, a zamyka je pociągnięta w dół bezwładną ręką linia, co świadczy, że prowadził je aż do samego momentu śmierci.