Plac ten składa się z dwóch części, rozdzielonych bryłą kościoła Mariackiego. Część południowa zajęta była dawniej przez otoczony wysokim murem cmentarz, na którym począwszy od średniowiecza grzebano całe pokolenia krakowian. Kres temu i innym przykościelnym cmentarzom położyło dopiero rozporządzenie Austriaków z końca XVIII wieku, zakazujące pochówków w granicach miasta. Wkrótce po wyburzeniu cmentarnego muru powstał uroczy zaułek z otwartym widokiem na kościół św. Barbary.

W północnej części placu (stanowiącej niejako przedłużenie linii A-B Rynku Głównego), wyróżnia się kamienica Hipolitów (nr 3) z malowniczymi gankami w podworcu i stiukami Baltazara Fontany w sali na I piętrze. Można zobaczyć wnętrze - mieści się tam Oddział Muzeum Historycznego - Dom mieszczański.

Drugi godny uwagi budynek to sąsiednia Prałatówka (nr 4), wzniesiona w latach 1618-1625 dla archiprezbiterów bazyliki Mariackiej. Jest to jedyna w Krakowie zachowana bez zmian wczesnobarokowa rezydencja, z fasadą ozdobioną sgraffitem i piękną attyką, bardzo typową dla krakowskich gmachów tego okresu. Portal o cechach późnorenesansowych zdobi łacińska sentencja, która głosi, że dom ten "niech będzie otwarty dla przyjaciół i ubogich".