Wczesnobarokowy kościół ze skromną fasadą w typie rzymskiego Il Gesù (przypisywaną Janowi Trevano), powstał w latach 1637-1640 dla zakonu karmelitanek bosych. Stanął na miejscu wcześniejszego, XII-wiecznego kościoła romańskiego. Pamiątką i zarazem świadectwem średniowiecznego pochodzenia jest charakterystyczne ukośne ustawienie fasady, będące skutkiem precyzyjnego orientowania (zwrócenia prezbiterium na wschód, w kierunku Grobu Chrystusa) planu poprzedniego kościoła.

Do świątyni prowadzi portal z wyrytą na nim łacińską inskrypcją Frustra vivit, qui nemini prodest (Na próżno żyje, kto nikomu nie przynosi pożytku). Wnętrze kościoła zaliczyć należy do skromnych, jednoprzestrzennych rozwiązań, właściwych dla kanonów budownictwa zakonu karmelitańskiego, które propagowały surową formę, rezygnując m.in. z kopuł czy wież. Sklepienie - kolebkowe z lunetami - ozdobiono geometryczną dekoracją ramowo-płycinową. Arkadowe, puste wnęki umieszczone w przęsłach tworzą zamierzony efekt przestrzenny i potęgują klimat surowości. Ołtarz, w prosto zamkniętym prezbiterium zdobi obraz Chrystus uciszający burzę, autorstwa czołowego przedstawiciela akademizmu, Henryka Siemiradzkiego. Wysoko ponad ołtarzem umieszczono przeniesiony z poprzedniego kościoła gotycki krucyfiks (ok. 1380 r.), uchodzący za cudowny, bowiem zachowała się legenda, jakoby Chrystus miał przemówić do jednej z sióstr. Z końcem XVIII wieku, po przeniesieniu się karmelitanek do klasztoru przy dzisiejszej ul. Kopernika, świątynia i klasztor opustoszały i dopiero w roku 1816 władze miasta przekazały go gminie ewangelickiej, z przeznaczeniem na kościół parafialny.