Po przejęciu Wawelu z rąk austriackich (1905 r.) niemal natychmiast rozpoczęto zakrojone na szeroką skalę prace konserwatorskie. W roku 1917, podczas prowadzonej przebudowy kuchni królewskich, kierujący pracami Adolf Szyszko-Bohusz odkrył pozostałości przedromańskiej świątyni, wzniesionej na planie koła z dostawionymi czterema apsydami. Odkrycie to wywołało spory rozgłos i przyczyniło się do podjęcia dalszych badań. Dopiero po latach (1975 r.) udało się w pełni wyeksponować i udostępnić zwiedzającym rezultaty prowadzonych w ciągu kolejnych dziesięcioleci prac.

Tak powstała ekspozycja pod nazwą Wawel zaginiony, zorganizowana w poniemieckim budynku wzniesionym na miejscu dawnych kuchni. W pierwszej części wystawy, spacerując po nadwieszonym chodniku, oglądać można wspomnianą rotundę Najświętszej Marii Panny zwaną później św.św. Feliksa i Adaukta, powstałą zapewne jeszcze w X w. Przykuwają uwagę relikty ścian wymurowane z kamiennych płytek, uzupełnione zrekonstruowanymi fragmentami. Obok eksponowane są fragmenty murów, interpretowanych jako pozostałości książęcego - być może jeszcze przedpiastowskiego - palatium oraz fragment mauzoleum z zachowanym pochówkiem szkieletowym.

Wśród drobnych znalezisk pochodzących z wykopalisk prezentowane są m.in. kamienny posążek z X wieku, płyty posadzkowe z zieloną i brunatną glazurą, ozdobione motywem roślinnym i geometrycznym oraz liczne monety, z których najstarsze to denary Bolesława Śmiałego i Władysława Hermana (z XI wieku).

Więcej o zwiedzaniu wystawy Wawel Zaginiony przeczytasz w dziale Muzea.