Przy ulicy bł. Bronisławy na Zwierzyńcu podziwiać można jedyny w swoim rodzaju zabytek - drewniany, kryty gontem kościół św. św. Małgorzaty i Judyty. Według przekazów stała tu niegdyś prasłowiańska gontyna. Początki chrześcijańskiej kaplicy w tym miejscu nie są znane. Obecny kościółek został wzniesiony staraniem ksieni norbertanek Justyny Oraczewskiej w latach 1680-1690, ponieważ wcześniejszy zniszczyli Szwedzi podczas najazdu w 1655 roku. Wzniesiony na planie ośmioboku kościół należy do nielicznych na ziemiach polskich budowli drewnianych o założeniu centralnym.

Na przykościelnym cmentarzu grzebano zmarłych podczas licznych epidemii. Bezlitosne "morowe powietrze" atakowało na przestrzeni stuleci społeczności większych miast. W Krakowie najgroźniejszą postać przybrała epidemia cholery, która nawiedziła miasto w roku 1707, dziesiątkując okolicznych mieszkańców. Zapowietrzonych wywożono wówczas z Krakowa poza miasto - najczęściej na Błonia - gdzie w skleconych naprędce szałasach oczekiwać mieli wyzdrowienia; jednak znacznie częściej zabierała ich śmierć. Zmarłych przewożono potem tu na wzgórze i grzebano w głębokich dołach, przysypując wapnem - jedynym dostępnym środkiem dezynfekującym. Po kilkudziesięciu latach ich szczątki przeniesiono na pobliski cmentarz obok kościoła Najświętszego Salwatora.